" /> Debatblog.nl — Verkiezingsdebatten nieuwe stijl

Verkiezingsdebatten nieuwe stijl

CNN YouTubeCNN heeft vanavond de primeur. Presidentskandidaten van de Democratische partij moeten niet alleen vragen beantwoorden van de presentator. Iedereen kan van tevoren een persoonlijke vraag van maximaal dertig seconden insturen via filmpjessite YouTube. Vandaag het eerste deel in een reeks over de debatten tussen Amerikaanse presidentskandidaten.

Voorafgaand aan het debat zijn de meeste reacties positief. Vriend en vijand is het erover eens dat dit een trend is die de Amerikaanse politiek op zijn kop kan zetten. Onder hen de bloggende hoogleraar Jeff Jarvis:

The YouTube debates could fundamentally change the dynamics of politics in America, giving a voice to the people, letting us be heard by the powerful and the public, enabling us to coalesce around our interests and needs, and even teaching reporters who are supposed to ask questions in our stead how they should really do it.

Niet revolutionair
Het medium van YouTube is inderdaad revolutionair. Maar het idee van persoonlijke vragen door individuele kiezers is dat allerminst. Meer dan ooit ligt de regie bij de organisator van het debat. CNN kan voor het debat van vanavond kiezen uit maarliefst drieduizend filmpjes, en dat aantal zal alleen maar groeien. De keuze van filmpjes is per definitie arbitrair en misschien zelfs doorslaggevend voor het debat.

We kennen de persoonlijke vragen van het zogenaamde raadhuis (town hall) format. Presidentskandidaten zitten nonchalant op een barkruk, terwijl van tevoren geselecteerde kiezers een vraag mogen stellen. In zijn boek “In the line of fire” beschrijft presentatiecoach Jerry Weissman hoe één van deze debatten een cruciale rol heeft gespeeld bij de presidentiële verkiezingen van 1992.

“Hoe,” vroeg een vrouw, “heeft onze staatsschuld ieder van jullie persoonlijk getroffen?” Bush begreep de vraag niet. “U persoonlijk…” vulde ze aan. Nog steeds begreep Bush de vraag niet. “Hoe?” klonk de zachte stem van de vrouw door de microfoon, die nog steeds open stond. Zelfs na drie pogingen moest hij het antwoord schuldig blijven. Bill “I feel your pain” Clinton raakte direct de juiste snaar bij de vragensteller en het publiek. Zie het fragment hieronder.

YouTube Preview Image

Meer regels, minder debat
Het was de laatste keer dat de vraag van een gewone kiezer zo’n grote rol zou spelen tijdens Amerikaanse verkiezingsdebatten. In 2000 werd de mogelijkheid tot vervolgvragen (“Hoe?”) afgeschaft. Vier jaar later mochten de aanwezigen elk een vraag aan beide presidentskandidaten op een kaartje schrijven. De organiserende commissie maakte een selectie uit alle vragen, waarna de presentator ze tijdens het debat voorlas. De belangen werden te groot voor spektakel.Wat dat betreft zijn we nu (voorlopig) weer terug bij af. Gelukkig maar! Ik heb in elk geval zin in het debat van vannacht, en ben benieuwd welke filmpjes CNN heeft geselecteerd.

Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je favorieten op Technorati Voeg toe aan je Google bladwijzers Verstuur deze pagina per e-mail via Feedburner

Post to Twitter

10 reacties op “Verkiezingsdebatten nieuwe stijl”

  1. Eric zegt op 25 juli 2007 om 15:54 :

    Leuke post! Walgelijk toch dat verkiezingsdebatten zo werken. Ik krijg jeuk van die ingestudeerde emo-verhaaltjes. Het enige passende antwoord is: ‘de staatsschuld treft mij persoonlijk niet, want ik ben rijk en jij bent arm. Ik los het voor je op omdat ik goed ben ik wat ik doe. Heb hard gestudeerd en veel politieke ervaring opgedaan. Dit zijn m’n plannen. Next question!’

  2. Victor zegt op 26 juli 2007 om 00:15 :

    Ik vind het fascinerend hoe zeer die Amerikaanse verkiezingsdebatten eigenlijk geregiseerde toneelstukjes zijn geworden. Zo wordt tegenwoordig, als onderdeel van een uitgebreid regelboek, zelfs de temperatuur van de debatruimte vooraf vastgelegd om te voorkomen dat de presidentskandidaten te veel gaan zweten. Dat koste Richard Nixon immers de overwinning in het eerste Amerikaanse debat op TV. En wanneer een presidentskandidaat aan het woord is, mogen er geen beelden getoond worden van hoe het publiek reageert. Het gevolg is dat de debatten lange (en gratis!) infomercials zijn geworden die steeds minder Amerikaanse kijkers kunnen boeien. In Nederland is gelukkig meer ruimte voor spontaniteit.

  3. Lars zegt op 26 juli 2007 om 02:01 :

    Tsja, ik kan me best voorstellen dat het niet meer toegestaan is om reacties van het publiek te tonen. Het knikken van Marisa Hall (de vrouw op het filmpje) werkt enorm overtuigend. Zonder iets te zeggen, vóelt iedereen dat Clinton de juiste snaar bij haar raakt. Dat wekt enorm veel sympathie. Nu is de impact van publieksreacties an sich nog niet kwalijk, maar natuurlijk wel de enorme invloed die de regie hiermee krijgt. Een beeld als bovenstaand kan de presidentsverkiezingen beslissen.

    Een veel groter probleem is volgens mij dat alle kandidaten het altijd met elkaar eens lijken te zijn. In het debat van maandag ging één van de filmpjes daar al op in. Nu weten we wel dat de Democraten één grote happy family zijn. Maar op basis waarvan moeten kiezers hun keuze bepalen?

  4. Eric zegt op 26 juli 2007 om 12:35 :

    Zoals ik ook het regelen van de temperatuur volkomen steun!

    De reden dat zulke debatten het publiek niet langer kunnen boeien? Ik denk 1. Lars’ constatering dat er weinig inhoudelijke verschillen lijken te zijn; en 2. de reflex van programmamakers / communicatie-adviseurs om heel veel ruimte in te bouwen voor thema’s zoals kloof burger-politiek, leiderschapskwaliteiten, persoonlijke integriteit en drijfveren van een kandidaat. Het levert in eerste instantie misschien vermakelijke televisie op (zie filmpje). Spindoctors reageren vervolgens door presidentskandidaten te wapenen met ‘people props’. Het (midden)lange termijneffect is echter dat dergelijke thema’s (leiderschap, integriteit, kloof burger-politiek) in hoge mate worden geproblematiseerd – enkel en alleen vanwege de hoeveelheid aandacht die men eraan schenkt! Het komt de debatten niet ten goede, het komt de legitimiteit van het politieke stelsel niet ten goede.

    Overigens noem ik het een reflex omdat ik vermoed dat hier sprake is van een paradox: een teveel aan aandacht voor emotie wordt getracht op te lossen met nog meer emotie. Dat noem ik olie op het vuur gooien.

  5. Victor zegt op 27 juli 2007 om 14:48 :

    Eric is niet tegen het regelen van temperatuur! Gewaagd standpunt, zeg ik licht sarcastisch! ;)

    Waarom zijn verkiezingsdebatten minder belangrijk geworden? De Amerikaanse kiezer geeft keer op keer aan dat hij integriteit en een deugdelijke persoonlijkheid belangrijke eigenschappen vindt die hun president moet hebben. Het ligt dan voor de hand dat je de kandidaten de gelgenheid geeft–nee, oplegt zelfs–om te improviseren en het achterste van hun tong te laten zien. (Dit was trouwens ook wat het CNN-YouTube debat beoogde.) Omdat de kandidaten wegkomen met het verkondigen van gerepeteerde (en op zogenaamde focus groups geteste) one-liners, is elke vorm van improvisatie verdwenen. Geen wonder dat een debat dan aan relevantie inboet.

  6. Lars zegt op 27 juli 2007 om 18:58 :

    Verkiezingsdebatten zijn zeker niet minder belangrijk geworden, hoor, met ruim zo’n 2,6 miljoen kijkers bij het CNN-YouTube debat. Het probleem met dergelijke debatten is alleen dat je ze lastig kunt winnen, maar éénvoudig kunt verliezen. Eén Howard ‘screaming’ Dean moment is genoeg om je kansen tot nul te reduceren. Al was het alleen maar omdat dergelijke fragmenten tot in den treure via YouTube bekeken zullen worden.

  7. Victor zegt op 27 juli 2007 om 19:31 :

    Dat is dus het punt–de kijkcijfers vielen tegen. Er keken 2,6 miljoen Amerikanen en dat is wat Fox News (de voornaamste concurrent van CNN) elke avond rond dat tijdstip trekt. En dan hebben ze niet zulke grote namen als Hillary Clinton, Barrack Obama en John Edwards te gast.

    Maar misschien nog wel interessanter dan het aantal kijkers is of mensen er hun stem op baseren. En dat lijkt niet het geval te zijn. Kijkers van de drie presidentiele debatten in 2004 kozen Kerry als winnaar boven Bush in alle drie de debatten. In verkiezingen waarbij de twee kandidaten dicht bij elkaar lagen, had het geen doorslaggevend effect want, zoals we weten, Bush won.

    Maar Bush maakte inderdaad geen catastrofale fouten zoals Howard ‘screaming’ Dean. Misschien wel omdat daarvoor het debat te strak geregiseerd en ingestudeerd was?

  8. Lars zegt op 27 juli 2007 om 20:21 :

    Bush sr. en jr. zijn de uitzonderingen op de regel. Ga maar na:

    1960: John F. Kennedy versloeg Richard Nixon tijdens de verkiezingsdebatten (denk ook aan het beroemde tv/radio-debat) en werd president

    (In de vijftien jaar die erop volgenden werden geen verkiezingsdebatten georganiseerd, misschien was hun impact te groot?!)

    1976: Jimmy Carter versloeg Gerold Ford nadat laatstgenoemde tijdens het debat zijn eigen glazen ingooide met de opmerking “There is no Soviet domination of Eastern Europa and there never will be under a Ford administration.”

    1980: Ronald Reagon versloeg Jimmy Carter in het enige verkiezingsdebat. Met name het einde was memorabel, toen Reagon recht in de camera keek en vroeg: “Are you better off than you were four years ago?” Hij werd president.

    1984: Ronald Reagon versloeg ook Walter Mondale. Tijdens de verkiezingsdebatten ging het nog redelijk gelijk op, maar één geniale opmerking maakte wellicht het verschil: “I will not make age an issue of this campaign. I am not going to exploit for political purposes my opponent’s youth and inexperience.”

    1988: George Bush verloor beide verkiezingsdebatten van Michael Dukakis maar won toch de verkiezingen.

    1992: Bil Clinton won de verkiezingsdebatten op machtige wijze (zie filmfragment hierboven)

    1996: Bill Clinton versloeg Bob Dole tijdens de debatten en bleef president.

    2000: George W. Bush versloeg Al Gore, hoewel de environment-freak beter was tijdens de debatten – maar minder goed dan verwacht?

    2004: George W. Bush bleef president, ondanks het feit dat John F. Kerry alle drie de verkiezingsdebatten won.

  9. Victor zegt op 27 juli 2007 om 21:23 :

    Interessant lijstje!

    De reden, trouwens, dat Al Gore verloor in 2000 was vanwege zijn zichtbare frustratie over de antwoorden van Bush. In het eerste debat hoorden we hem zuchten en zagen we hem zijn hoofd schudden. Het Amerikaanse publiek vond hem een betweter. Daar heeft de man wel van geleerd. In ‘An Inconvenient Truth’ is hij vriendelijk, grappig en nederig, wat een Amerikaanse komiek verleidde tot het maken van deze opmerking: “if he was half this charming when he ran for president, he’d be president right now.”

    Dit onderstreept het belang van non-verbale communicatie. Door zijn houding leek hij zijn tegenstander en publiek niet serieus te nemen en daardoor kwam zijn boodschap niet over.

  10. Eric zegt op 28 juli 2007 om 19:19 :

    Kennen jullie ook ‘On Bullshit’ – beroemd essay van Harry Frankfurt?

    Ik stel die vraag omdat een centrale these is dat ‘bullshit’ een grote vijand is van de waarheid dan de leugen. Het komt er kort gezegd op neer dat ‘bullshit’ vertellen niet per definitie neerkomt op liegen; bullshit vertellen komt heel vaak voor in sociale situaties waarbij wat waar of onwaar is, simpelweg niet relevant wordt geacht.

    In het filmpje met George Bush en Bill Clinton is precies hetzelfde aan de hand: het juiste antwoord doet er niet toe; men is er enkel en alleen op uit om de sociale intuïtie van de kandidaten te testen. Bush’ respons is inhoudelijk namelijk wel ok (als de vraag immers tot hem doordringt): ‘I don’t think it’s fair to say: you don’t know how it’s like, so therefore you can’t have a solution for it.’ Prima antwoord. Maar blijkbaar te betweterig.

    Waar ik echter mee worstel is het volgende: moet je meewerken aan het creeëren van zulke sociale situaties vanuit de gedachte ‘the bullshit is out there; wie zijn wij om het tegen te gaan?’ Of geloven we nog enigszins in het verheffingsideaal? Zijn mensen zodanig op te voeden dat ze wel wat meer met hun hoofd gaan stemmen, en iets minder met hun onderbuik?

Laat een reactie achter