Alles wordt menselijk met een antropomorfisme
Het toeschrijven van menselijke eigenschappen, emoties en opvattingen aan niet-menselijke wezens of entiteiten. Dat is het antropomorfisme. Het stijlfiguur is heel erg lang buiten beeld geweest en werd vooral in de mythologie en de Middeleeuwen toegepast. Sinds de opkomst van Marianne Thieme en haar Partij voor de Dieren is hij weer helemaal terug: “De beer is verdrietig.” Erg mooi is ook een klassieker van Lubbers: “Nederland is ziek.” Of Joost Eerdmans (over het Binnenhof): “Ik vind het maar een sacherijnig gebouw”.
Interessant is de vraag of ook uitspraken uit de (fundamentalistisch-)religieuze hoek als antropomorfisme moeten worden gezien. Want wie is er nu eigenlijk boos wanneer wordt gezegd dat de toorn van God over ons af zal worden afgeroepen? Of dat iets niet de goedkeuring van Allah kan wegdragen?
Eén ding is zeker: het stijlfiguur leent zich uitstekend voor pakkende oneliners, waarin bijvoorbeeld een “ongenaakbare Mount Everest” of een “woedende Tsunami” figureren.
Uitdaging
Binnenkort organiseert een van de oudste studentenverenigingen van Nederland haar 115-jarig lustrum met een debat over de wetgeving rond seks met dieren (toeval?). Deelnemers zijn onder meer bioloog Midas Dekkers en Leon Ripmeester van de Dierenbescherming. Middas Dekkers geldt als uitgesproken tegenstander van een verbod op seks met dieren, en staat altijd garant voor een lading fraaie antropomorfismen. Wie helpt zijn tegenstander Leon Ripmeester aan wat kant en klare quotes?
Kortom, de opdracht van deze week: verzin een fraai antropomorfisme waarmee het verbod op seks met dieren kan worden verdedigd.
