Waarom roepen Britse politici “hear hear”?
Het dagblad nrc.next geeft elke dag in de rubriek ‘next question’ antwoord op allerdaagse vragen. In de week dat het verbod op overlijden in het Britse parlement volop in de aandacht staat, vroeg een lezer zich af waarom Britse politici eigenlijk ‘hear hear’ roepen. Een goede vraag met een even interessant antwoord, vol leuke wetenswaardigheden.
“Engeland hangt van tradities aan elkaar”, zegt Groot-Brittanniëdeskundige Arnold Bakker van het instituut Clingendael. “In het parlement staan bijvoorbeeld twee strepen op de vloer, waar leden niet overheen mogen stappen. De afstand daartussen is groot genoeg om te voorkomen dat parlementariërs elkaar met degens te lijf gaan. Die traditie stamt nog uit de riddertijd.”
‘Hear hear’ is een afkorting van ‘hear him, hear him’, ofwel: luister goed naar de spreker. De uitdrukking wordt gebruikt sinds de achttiende eeuw om partijgenoten aan te moedigen. Bakker: “Tegenwoordig wordt ‘hear hear’ cynisch gebruikt, als een oppositielid wil zeggen ‘luister naar de onzin die hij uitkraamt’.” Het is echter niet vrij schieten. “Je mag je collega’s als parlementariër geen leugenaar noemen.” Iemand van een andere partij blijft nog altijd een honourable member.
Debat in het Britse Lagerhuis gaat altijd gepaard met veel rumoer. Deels komt dat door de architectuur, volgens NRC-correspondent Floris van Straaten. “Het Lagerhuis is maar heel klein. Er is niet genoeg plek voor de meer dan zeshonderd parlementariërs. De sprekers staan letterlijk oog-in-oog.” Ook toen het Lagerhuis na een bombardement in WOII herbouwd moest worden, besloot premier Churchill het klein te houden. Zo moesten alle parlementariërs wel aan het debat meedoen.
Iemand nog andere leuke anecdotes over het op één-na-oudste parlement ter wereld? (Huiskamervraag: welk parlement staat op nummer één?)
San Marino?
Nee, helaas. Het is wel een relatief klein land (ruim 300 duizend inwoners), dus in die zin zit je warm.
Op de huiskamervraag: Volgens mij had IJsland als eerste een parlement (Althing; rond het jaar 1000), een week in het jaar waar zowat alle zaken die de IJslandse bevolking aangingen “democratisch” werden besloten. Overigens werden tegelijkertijd ook de overspelige IJslandse vrouwen (ja.. waar er twee huilen…) in de waterval geworpen.
Mark Smit, je gaat door voor de wasmachine!
Dat parlement was overigens op een van de mooiste locaties van heel IJsland gevestigd, in het hedendaagse nationaal park Þingvellir (Thingvellir). Ik reed zelf vanuit het noordoosten richten Þingvellir, onderweg zijn de routes nog te herkennen aan stapeltjes stenen (waarvan ik de naam ben vergeten). Deze stapeltjes werden door elke voorbijganger opgehoogd met een kleiner steentje, zodat ze altijd duidelijk zichtbaar bleven. Ook vandaag de dag zijn in het wegennet oorspronkelijke routes naar Þingvellir nog te herkennen.