Sander de Rouwe wint Parlementair Debattoernooi
Gisteren vond in het gebouw van de Tweede Kamer het jaarlijkse Parlementair Debattoernooi plaats. Kamerleden en lokale politici streden om respectievelijk de Cicero- en Thorbeckeprijs. Winnaar van de Ciceroprijs was CDA-Kamerlid Sander de Rouwe (27). Een impressie van het toernooi.
Dankzij flinke promotie van mede-organisator NRC Handelsblad was de zaal goed gevuld. Het meest opmerkelijke debat (beelden) van de avond was ongetwijfeld de halve finale tussen De Rouwe en Kamerlid Arend Jan Boekestijn (VVD). Stelling: Nederland moet België de helpende hand toesteken. De Rouwe moest voor de stelling pleiten, Boekestijn tegen.
Het debat mondde al snel uit in een clash van debatstijlen. De Rouwe – die overduidelijk niet voor het eerst debatteerde – was scherp, to-the-point maar wel heel erg formeel. Hij perkte het debat onnodig in met de clausule “indien gewenst door België”, in de hoop daarmee enkele tegenargumenten van tafel te vegen. Een handgreep die geoorloofd is in het debat, maar met het oog op de aantrekkelijkheid voor het publiek beslist geen aanbeveling verdient.
Stand-up comedian
Boekestijn vond zijn ware roeping als stand-up comedian. Het publiek hoorde – soms toch wat ongemakkelijk heen en weer kijkend – zijn originele invalshoek aan. De Belgen willen ons helemaal niet, zo was zijn pleidooi. Na de Spaanse opstand hebben we Vlaanderen in de steek gelaten, en dat zit opgesloten in de volksziel. (Drammerige interruptie De Rouwe: “Dat is niet de stelling! Indien gewenst staan wij er.”)
Maar Boekestijn ging verder. Veel verder, getuige het volgende fragment:
In Leuven is het zo: je hebt niet alleen ‘kotten’, waar studenten wonen, maar de studentenorganisaties die doen het op basis van regionale afkomst. Weet u wat het gevolg daarvan is? De genetische poule waarin Vlaamse dames en heren elkaar vinden, is veel te beperkt. Ik heb nog nooit een land gezien met zoveel lelijke mensen. Als je in de trein zit rondom Brussel, dan barst het van de mensen met een neus opzij in plaats van voren. Het zijn hele aardige mensen, maar ik geloof dat het onverstandig zou zijn om de hand te reiken.
De klasse van De Rouwe toonde zich vooral in de wijze hoe hij met deze onverwachte argumentatie omging, direct aan het begin van zijn vervolgbeurt:
Dames en heren, ik heb mee geapplaudisseerd als het gaat om de humor. Want daar lag het niet aan, fantastisch. Ik zou zeggen: maak er uw vak van!
Au! Dodelijk. Heerlijk, zo’n compliment waarmee je de tegenstander ineens als een ongeloofwaardige clown neerzet én direct de zwakte van zijn betoog benadrukt. De zege ging dan ook meer dan terecht naar De Rouwe in dit debat.
Debatinzicht
In de andere halve finale delfde Attje Kuiken (PvdA) het onderspit tegen Han ten Broeke (VVD), waardoor Ten Broeke het in de finale als voorstander mocht opnemen tegen De Rouwe. Met slechts twee minuten voorbereidingstijd verdedigde hij de toch wat ongelukkig gekozen stelling: “Nederland moet op korte termijn de nr. 1 internetdemocratie van de wereld worden!”
Een wedstrijddebater ziet direct dat een dergelijke stelling zó vaag geformuleerd is, dat deze enige concretisering behoeft. Dat liet Ten Broeke achterwege, waardoor het debat over alles en niets ging. Jammer, want de schijnbare achteloosheid waarmee het VVD-Kamerlid zo eloquent debatteerde verried enorm veel talent.
Uiteindelijk gaf het inzicht in het wedstrijddebat de doorslag bij de jurering van de finale, en nam Sander de Rouwe terecht de trofee mee naar huis. Nogmaals van harte gefeliciteerd, ook van deze plek!
Aan het einde van de avond gaf debatleider en voormalig Europees Kampioen debatteren Jan Reinder Rosing de avond nog een persoonlijk tintje. Hij bedankte vennoot Peter van de Geer voor vijf jaar plezierige samenwerking. Rosing verruilt het ambacht van trainer/debatleider voor een carrière in de diplomatie. Het ga je goed, Jan!
