Wat niet wegneemt dat de Kamer het ook nu helemaal niet altijd eens is met kabinetsstandpunten en het helemaal niet zo monistisch is als hier lijkt. Streven naar dualisme is mooi, want het streven alleen al houdt de regering scherp. Maar dualisme in optima forma werkt ook weer niet.

De Vierde Franse Republiek is een mooi voorbeeld van het nadeel van een sterk parlement: een weinig daadkrachtige regering. Met een gemiddelde zittingstermijn van een half jaar is sinds 1946 weinig slagkracht gekomen vanuit de regering. Niet verwonderlijk dat de (Franse) generaal Massu dreigde met een militaire overname van Parijs, die alleen afgewend kon worden door een nieuwe constitutie met sterke regering olv De Gaulle.