“The brain does not simply gather and stockpile information as a computer’s hard drive does. Facts are stored first in the hippocampus. But the information does not rest there. Every time we recall it, our brain writes it down again, and during this re-storage, it is also reprocessed. In time, the fact is gradually transferred to the cerebral cortex and is separated from the context in which it was originally learned. For example, you know that the capital of California is Sacramento, but you probably don’t remember how you learned it. This phenomenon, known as source amnesia, can also lead people to forget whether a statement is true. Even when a lie is presented with a disclaimer, people often later remember it as true.”

Link: http://www.nytimes.com/2008/06/27/opinion/27aamodt.html?em&ex=1214798400&en=55e3196d3a7018e0&ei=5087

Gisteren een aardige praktische techniek tegengekomen om geruchten binnen je bedrijf de kop in te drukken.

Direct keihard ontkennen!
Iemand zei “Ik hoorde dat ‘die en die’ ook iets op dat terrein gaan doen.”
Antwoord: “Onzin, kan niet!”
- “Ja maar die en die zei..”
- “Kan niet, wij doen daar alles en hebben daar een contract met een alleenrecht. Punt!”
De man zei het op zo’n stellige toon dat iedereen direct een andere houding aannam tenopzichte van het gerucht.

De neiging is meestal om na te vragen “Joh, echt waar? Hoe zit dat?” Terwijl je daarmee alleen maar meer aandacht en legitimiteit aan het gerucht geeft.
Direct hard ingrijpen zorgt ervoor dat de verspreider van het gerucht in iedergeval zelf een stuk onzekerder is over wat hij of zij rondbazuint en daarmee sterft het gerucht hopelijk een stille dood.