Overigens zitten zowel Balkenende als Bos nu in een heel lastig parket. Het leiderschap van Balkenende wordt hard aangevallen maar hij kan zich niet goed verdedigen. En Bos krijgt na zeven jaar eindelijk gelijk maar kan het niet opeisen. Zo houden ze elkaar in een houdgreep waarbij niemand echt wint, dus niemand echt verliest. Dat houdt de coalitie bijeen.

Het lijkt me dat daar zeker een kern van waarheid in kan zitten, maar jij bent de Amerika-deskundige. Heb je reden om aan te nemen dat Amerikaanse politici – on average – zich inderdaad minder schuldig maken aan – wat we maar even zullen noemen – ‘intentionele vaagheid’?

Basale mechanismen diep verankerd in de menselijke natuur spelen natuurlijk ook een rol: zo’n Chantal Gil’lard is natuurlijk gewoon bang voor gezichtsverlies, en gaat daarom zo opzichtig kronkelen. Ook obscure dossiers maken natuurlijk dat iedere politicus – waar dan ook ter wereld – zich gedwongen voelt om met creatieve uitwegen zijn/haar positie te redden. Neem Bill – I did not have sex with that woman – Clinton, die ons later nog eens heeft uitgelegd welke definitie van sex hij nu eigenlijk hanteerde.

Misschien is dit ook wel een onmisbare vaardigheid in landen die geregeerd worden door meerdere partijen in plaats van een enkele (zoals Amerika).