De vraag is simpel: what’s in it for YOU?
Tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen debatteren lokale politici wat af. Dit doen ze in de meest uiteenlopende settings. Soms voor hun eigen achterban, soms in openbare bibliotheken en natuurlijk voor de onvermijdelijke studenten. Dus moeten deze politici hun kernboodschap steeds een beetje aanpassen om relevant te zijn voor de (steeds wisselende) doelgroepen. Gisteren was het in Rotterdam de beurt aan lokale politici om een publiek bij het Rotterdams Studenten Corps voor zich te winnen.
De ambiance is voor veel partijen lastig: eigenlijk kan alleen de VVD in deze kringen op veel thuispubliek rekenen. De thema’s zijn zowaar nog lastiger. Hoewel de gespreksleider zijn best doet om veel student gerelateerde thema’s centraal te stellen, blijken zelfs die thema’s de gemiddelde RSC-student niet veel te interesseren. Een belangrijk (deel)gemeentelijk thema is bijvoorbeeld of er meer studentenhuisvesting moet komen op de campus van de Erasmus Universiteit. Een relevante vraag, zo lijkt het. Maar het probleem zit ‘m er in dat die studentenhuisvesting vooral bedoeld zou zijn voor internationale studenten die maar één of twee semesters in Rotterdam studeren, of voor eerstejaarsstudenten die niet bij een studentenvereniging zijn aangesloten. Die vinden anders toch wel een kamer in een van de vele studentenhuizen in de wijk Kralingen. De vraag dringt zich op wat het de studenten van het RSC eigenlijk kan schelen of er meer studentenhuisvesting op de campus komt. Dat is toch voor een heel ander type student bedoeld, een type student waarmee deze corpsballen niet snel zullen integreren.
Het debat tussen voor- en tegenstanders kabbelt op en neer: voorstanders benadrukken dat het vooral een aanvulling is op het huidige aanbod van studentenwoningen. Tegenstanders vinden dat studenten vooral zelf moeten weten waar ze gaan wonen. Maar dat vinden de voorstanders ook. Tegenstanders vinden dat studenten deel moeten uitmaken van de stad. Maar voorstanders vinden dat een minder relevant argument. Het gaat immers vooral om buitenlandse studenten die maar een semester in Rotterdam verblijven, of om eerstejaarsstudenten die anders überhaupt niet in Rotterdam op kamers hadden gewoond. Het publiek kan het steeds minder schelen. Wat deze discussie nu precies met hen van doen heeft, is nog niet duidelijk geworden.
Dan stelt de gespreksleider aan een van de voorstanders een vraag:
Begrijp ik het dus goed: meer studentenhuisvesting op Woudestein (zo heet de campus: red) leidt er dus toe dat kamers in de wijk Kralingen zelf goedkoper worden?
Het was een vraag gesteld uit medelijden. Waarom proberen de voorstanders hier geen punten mee te scoren? Tot dit moment hadden de voorstanders het alleen maar gehad over de problemen van eerstejaarsstudenten en internationale studenten, en waarom een campus goed zou zijn voor het prestige van de Erasmus Universiteit. Maar hoe je het ook wendt of keert: dat is een ver-van-mijn-bed-show voor corpsstudenten die zelf wel in hun ontgroening zorgen een mooi studentenhuis. De voorstander hapt en er ontstaat iets van spin: een simpele redenering over vraag en aanbod, die leert dat studentenkamers misschien inderdaad goedkoper worden als het aanbod toeneemt. En dat is voor een RSC-student woonachtig in de wijk Kralingen natuurlijk wel interessant. Een voor de hand liggend argument dat de voorstanders natuurlijk ook zelf hadden kunnen bedenken. Sterker nog: in hun analyse moeten ze het allang bedacht hebben. Voor hen was het zo vanzelfsprekend dat er een tekort was aan studentenhuisvesting in de wijk dat ze die denkstap vergaten uit te leggen aan het publiek. Terwijl dit algemene probleem nu juist zo belangrijk is om duidelijk te maken wat dit betekent voor een concrete, individuele situatie. En dat is uiteindelijk wat de mensen in de zaal wilden horen.
