Legaliseren van drugs
Deze week is het debat over het legaliseren van drugs weer flink opgewaaid. Dat kan bijna niet anders als een stel zwaargewichten zich melden aan het front: Frits Bolkestein, Els Borst, Theo de Roos e.a. hebben zich in het NRC hard gemaakt voor zowel het opheffen van het verbod op soft- als harddrugs.
Bolkestein e.a. stellen terecht dat er een ‘kolossaal taboe’ rust op deregulering. Dat komt vreemd genoeg niet omdat er weinig over gedebatteerd wordt: het onderwerp is al sinds jaar en dag bijzonder populair op verschillende debattoernooien. Maar politiek ligt het legaliseren van drugs veel gevoeliger. Drugs zijn in Nederland al ruim veertig jaar verboden. Inmiddels kent het verbod felle voorstanders en tegenstanders die verdeeld zijn door scherpe ideologische breuklijnen. Toch spelen ook andere vragen een rol.
Usual suspects
Een paar argumenten komen in het debat altijd weer terug. Door drugs te legaliseren, ontneem je criminelen de mogelijkheid om met drugshandel geld te verdienen. De politie kan zich weer gaan richten op het vangen van andere boeven. Drugsgebruik zou helemaal niet zijn afgenomen door het verbod op drugs – in tegendeel. Tot slot zou legalisering beter zijn voor de volksgezondheid. Iedereen die het debat weleens gevoerd heeft, herkent de usual suspects.
Sommige voordelen lijken bijzonder overtuigend. Wel valt het op dat Bolkestein e.a. relatief weinig aandacht schenken aan hun punt over de volksgezondheid. Toch is dat een behoorlijk cruciale vraag. Leidt deregulering tot meer of minder drugsgebruik onder Nederlanders?
Vraagtekens
Yoram Steun, schrijver, filosofiedocent en ex-cannabisverslaafde zet vraagtekens bij een paar ‘gangbare’ veronderstellingen als het om drugs gaat. Met name het veelgehoorde argument dat Nederlanders minder softdrugs gebruiken dankzij ons veelgeprezen ‘gedoogbeleid’ valt hij aan in het NRC:
In ´repressieve landen´ zou het drugsgebruik een stuk hoger liggen dan bij ons. In de landen die vervolgens genoemd worden – Engeland, Frankrijk en de Verenigde Staten wordt de facto echter al vaak een gedoogbeleid gevoerd- mede vanwege de niet te stuiten export van drugs vanuit narcostaat Nederland. In een land als Zweden dat een drugsvrije samenleving nastreeft en drugs daarom streng verboden heeft, zien we echter het laagste drugsgebruik van de gehele Europese Unie. Het gedoogbeleid heeft op het gebied van de volksgezondheid meer pijnlijke mislukkingen dan klinkende successen voortgebracht. Terwijl in gedogend Nederland relatief veel jongeren drugs gebruiken en erdoor in de problemen komen, wordt er in repressieve landen als Roemenië en Griekenland amper gebruikt.
Ook de psychiater Bram Bakker is bang voor meer junks, zo schrijft hij in het NRC:
Dat laagdrempelige verkrijgbaarheid van drugs gevaarlijk is, kan worden aangetoond door te kijken naar het gebruik van GHB: deze partydrug, die met instructies van het internet eenvoudig en goedkoop thuis kan worden gefabriceerd, zorgt momenteel voor grote gezondheidszorgproblemen. Het afkicken van dit verslavende middel kan levensgevaarlijk zijn, en er komen steeds meer meldingen van jonge mensen die dit niet hebben overleefd. Om politieke redenen wordt hier weinig ruchtbaarheid aan gegeven.
Tot slot: wat leren we hiervan?
Het debat over het legaliseren van drugs kan worden opgedeeld aan de hand van heel overzichtelijke vragen. Toch brengt dit debat in het klaslokaal vaak de nodige gebreken aan het licht. Het debat is zo gepolariseerd dat voor- en tegenstanders soms heel dogmatisch te werk gaan. Voorstanders in dit debat hebben vaak veel meer vertrouwen in de eigen kracht en verantwoordelijkheid dan tegenstanders. Toch komen voorstanders soms ook met curieuze argumenten, zoals: ‘dingen die verboden zijn, zijn extra aanlokkelijk zijn voor mensen’. Feitelijk een heel generiek argument dat mensen vaak heel selectief gebruiken: is het een argument om uberhaupt nooit iets te verbieden? Of hebben voorstanders gelijk dat volwassen mensen verantwoordelijk genoeg zijn om drugs te gebruiken?
De belangrijkste les is echter dat er in dit debat behalve ideologische vooral ook veel empirische vragen spelen. Hoe schadelijk zijn verschillende soorten drugs? En als we drugsgebruik willen bestrijden, welk beleid is dan het meest effectief?
De case Portugal mag eigenlijk niet ontbreken (daar is persoonlijk bezit van drugs helemaal legaal):
http://www.time.com/time/health/article/0,8599,1893946,00.html
neeee
niet doen drug is haram
je slecht ben als jij drugs gebrouken en jij dod gaan
dus niet lgaliseren
druugs ise slecht dus mensen die gebrouken zijn slegt en gaan naar ander wereld en waar zij geakke dingen doen.
dus ouissam en naila niet druugs gebrouken.
wtf babafouka ga niet zo fucking nep doen heb je aandacht tekort ofzo