Wat doe je als de krant belt?
Stel, het is een gewone dag op kantoor en een journalist belt om je te vragen wat je van een bepaalde ontwikkeling in de markt vindt. Of je bent raadslid in een grote gemeente en komt nét uit de raadsvergadering waar jouw motie het nét niet heeft gehaald.
Het is verleidelijk om direct te reageren. En de meeste doen het ook, zeker wanneer de journalist bijvoorbeeld met draaiende camera’s op de stoep staat, maar ook een korte e-mail is vaak te snel beantwoord. Doet dat niet! Probeer het niet eens! Voor je het weet sta je, net als Henk Westbroek na zijn verkiezingsoverwinning in 1998, beschonken van de euforie en de champagne lallend op tv.
De eerste vraag in elk optreden in de media, is niet de vraag van een journalist, het is een vraag die je jezelf stelt: “Moet ik echt nu binnen enkele seconden een antwoord geven op die vraag?” Het antwoord is ‘nee’.
Neem eerst even tijd nodig om te bedenken wát je gaat zeggen en hóe je dat gaat zeggen.
Koop daarom tijd, ook al zit je ‘gewoon’ op kantoor of thuis relaxed op de bank. Als je de tijd tussen de vraag om een interview en het interview moet creëren met een smoesje, dan is dat meer dan de moeite waard. Zeg dat je net in een overleg zit, dat je met je handen vol boodschappen staat of dat je eerst een collega wil raadplegen. Het alternatief is een onsamenhangend of beschadigend gesprek. Zorg er altijd voor dat je de voorbereiding die je nodig hebt kan nemen. Leg uit dat het je niet uitkomt en dat je zo, binnen 30 minuten, terugbelt. Denk na over wat je gaat zeggen en hoe je dat gaat zeggen. Zo doe je iedereen een dienst. Je organisatie en jij hebben een zorgvuldige quote, de lezer een sterk verhaal en de journalist een afgewogen standpunt.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Goede tip, slordig uitgewerkt.
Mijn tip: laat een artikel even – als het kan een dagdeel – rusten, herlees het dan – ‘hé wat vreemd, in de ene zin spreek ik de lezer aan met u en in de andere met je’ -, voer wijzigingen door – toch maar consequent een hoofdletter aan het begin van een zin, bijvoorbeeld – en ga daarna pas over tot publicatie.
Daarmee doet u iedereen een dienst.
Toen ik laatst werd overvallen door een journalist die met draaiende camera op mijn stoep stond, herinnerde ik mij gelukkig uw overtuigtip.
Op zijn vraag of ik een reactie wilde geven, antwoordde ik dan ook dat mij zulks op dat moment niet goed uitkwam, omdat ik juist met mijn handen vol boodschappen stond.
Echter, toen ik ‘s avonds het fragment en mijn lege handen terugzag op tv, drong het tot me door dat het waarschijnlijk verstandiger was geweest lallend een reactie te gegeven.
Lieg nooit. Dan hoef je ook niet te onthouden wat je gelogen hebt. Er is niets mis met het antwoord: “geef me even tijd, ik wil je graag een goed antwoord geven en niet zomaar uit de losse pols”. Probeer het eens met de waarheid! Dat werkt op termijn echt veel beter en als mensen er geen begrip voor hebben: jammer dan!