Tijdens een gesprek of vergadering krijg je niet altijd de kans om jouw verhaal op jouw manier te vertellen. Je bent nog maar net begonnen, of er komen al vragen of opmerkingen tussendoor. Meestal is dat niet erg — interactie kan juist goed zijn om je verhaal aan te scherpen. Maar soms heb je nu eenmaal wat meer ruimte nodig om jouw verhaal op jouw manier neer te zetten.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Weinig is zó vervelend! Je zit lekker in je presentatie, publiek heeft het naar de zin, de sfeer is goed en een hinderlijke trrring of geinige (?) beltoon verstoort de boel. Vandaar dat menig spreker begint het publiek te vragen mobiele telefoons uit te zetten. Tevergeefs, vaak. En het kan ook veel beter.
Als je mensen vraagt hun telefoon uit te zetten, telt vooral wannéér je dat doet. Vragen of mensen hun telefoon uitzetten is een zogenaamde facilitaire mededeling. Het heeft geen inhoudelijke relatie met je onderwerp, maar is wel belangrijk voor de organisatie en voortgang. De meeste mensen vinden het makkelijker aan dit soort verzoeken gevolg te geven als ze snappen waarom het belangrijk is niet afgeleid te worden. Je doet het verzoek dan ook pas nadat je de aandacht hebt en pas nadat je hebt uitgelegd wat je gaat behandelen. Daar zit ‘m de crux: zorg dat mensen hun telefoon niet alleen uitzetten uit beleefdheid voor de spreker maar óók omdat ze graag jouw presentatie volgen. Wanneer je jouw presentatie begint met een facilitaire mededeling, dan ben je binnen enkele seconden de aandacht van het publiek alweer verloren.
Het kan ook anders. Zo liet Greg Shapiro van Boom Chicago in zijn show How to be orange aan het eind van zijn introductie een voice-over het publiek vragen hun telefoon juist aan te houden. Zo konden ze gemakkelijker twitteren, bloggen of op een andere manier de wereld vertellen dat ze een leuke avond hadden. Met succes.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Als je precies dát doet wat je toehoorders van je verwachten, dan komt je boodschap zelden aan. Met een beetje pech sukkelt je publiek mentaal in slaap en dromen mensen weg naar de vakantie die voor de deur staat. Help je publiek een handje om de aandacht erbij te houden door ze verrassen!
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Afgelopen week schreven Lars en ik over de Anti PowerPoint Partij. Met zijn stunt vroeg de Zwitserse presentatietrainer Matthias Poehm op een lollige manier aandacht voor een serieus onderwerp: de overdaad aan bedroevend slechte presentaties. Maar hij kwam met een “ultieme oplossing” waar we minder enthousiast van werden: de flip-over.
De flip-over wordt namelijk minstens zo vaak slecht gebruikt. Net als het oude krijtbord en het moderne white board heeft de flip-over een belangrijk nadeel: wanneer je duidelijk wilt schrijven, dan sta je met je rug naar het publiek. Zo verlies je al snel contact met de groep én autoriteit (vraag maar aan de schoolmeester die voor een lastige klas staat).
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Je staat voor de groep. Bijna iedereen is stil. Een paar mensen kijken nog op de uitnodiging of op hun telefoon, sommigen kletsen nog zachtjes en een enkeling kijkt je afwachtend en met een hoopvolle glimlach aan. Je hebt het woord. Het is tijd. Wat is het eerste dat je zegt?
“Ehmmmm…. Goedemiddag dames en heren…. Mag ik uw aandacht?”
Dat klinkt beleefd, maar, nee.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Je weet hoe je heet. Je gebruikt je naam elke dag — onder e-mails, als je de telefoon oppakt en als je jezelf voorstelt. Zo krijg je al snel iets wat in de marketing ‘winkelblindheid’ wordt genoemd: je ziet en hoort je eigen naam zó vaak, dat je volstrekt niet meer oplet hoe je deze uitspreekt. Je articuleert achteloos en gaat slordig om met nota bene je eigen naam.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Stel, het is een gewone dag op kantoor en een journalist belt om je te vragen wat je van een bepaalde ontwikkeling in de markt vindt. Of je bent raadslid in een grote gemeente en komt nét uit de raadsvergadering waar jouw motie het nét niet heeft gehaald.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Iedere keer als het wel gebeurt voel ik teleurstelling en frustratie. Deel nooit, maar dan ook nooit je PowerPoint- of Keynote-presentatie uit aan je publiek voordat je jouw presentatie hebt gegeven. Nooit. Ook niet van tevoren via de mail of voor in een congresboekje. Gewoon nooit. Niet om aantekeningen te maken, niet uit beleefdheid. Nooit. Een in de dop mooie presentatie kan er al door sterven voordat je ‘m hebt gehouden.
Dia’s vooraf verstrekken leidt je publiek alleen maar af. Ze gaan er in bladeren om te zien wat er komen gaat of raken afgeleid door een plaatje op de dia. Het gevolg is dat ze niet meer letten op waar de presentatie vandaan komt: jijzelf. PowerPoint of Keynote kan desalniettemin een geweldig hulpmiddel zijn om je boodschap over te brengen. De plaatjes, citaten en schema’s die je zorgvuldig hebt uitgezocht kunnen je verhaal goed ondersteunen. Maar het zijn slechts hulpmiddelen die je gebruikt tijdens het geven van je presentatie. Niks meer, niks minder.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Niet bij elke presentatie weten je toehoorders wie je bent. En toch is het belangrijk dát ze dit weten. Presentaties worden immers gegeven door mensen en niet door naamloze functionarissen. Sterker nog: zelfs als je naam bekend is – bijvoorbeeld op de uitnodiging – stel je jezelf voor. Dat je naam bekend is wil namelijk niet zeggen dat je publiek je kent. Het is van belang dat je je publiek niet alleen laat zien maar ook vertelt wie je bent.
Maar als het voorstellen zo belangrijk is, wanneer doe je het dan? Wel, niet als eerste. Wanneer je begint aan een presentatie, mag je er immers niet vanuit gaan dat je publiek direct de opperste concentratie heeft voor je verhaal. De meeste mensen in het publiek zullen in hun hoofd nog bezig zijn met de agenda, zich afvragen of hun telefoon wel uitstaat of denken over wart ze verder allemaal nog moeten doen vandaag.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Een goed gesprek levert maar zelden de kans op om jouw verhaal op jouw manier te vertellen. Bij een presentatie lukt dat nog wel. Maar in een gesprek heeft een gesprekspartner vaak vragen of komt hij er tussendoor met opmerkingen. Die zorgen ervoor dat je soms moet afwijken van de manier waarop je iets wilde vertellen. Meestal is dat niet erg. Interactie kan goed zijn om je verhaal aan te scherpen. Maar soms heb je nou eenmaal wat meer ruimte nodig om jouw verhaal op jouw manier neer te zetten.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Onze experts worden regelmatig
gevraagd bij radio en televisie
Hoe debatteerden de lijsttrekkers
bij de Algemene Beschouwingen?
Lees nu het overtuigboek op basis
van onze succesreeks in nrc.next
Debatrix-oprichter geprezen bij
Europa's beste ondernemers
