Zorg dat je voldoet aan je bewijslast
Wanneer je in een vergadering, pitch of presentatie een plan presenteert, is het van belang om je te realiseren dat er een bepaalde bewijslast is waar je altijd aan moet voldoen. Veel mensen zijn niet happig op verandering. Het kost tijd, moeite en energie, redeneren ze, en levert vaak toch niks op. Ze zitten met bepaalde bezwaren in hun hoofd die ze vaak zelfs niet eens letterlijk zullen benoemen. Maar ze zullen sceptisch zijn over je plan zolang je ze niet beantwoordt.
Je doet er goed aan om bij elk voorstel dat je presenteert, antwoord te geven op de volgende drie vragen:
- Wat is de noodzaak van mijn plan? Kaart direct een probleem aan in de huidige situatie. Dit moet uiteraard een probleem zijn dat je publiek erkent en dat wordt opgelost door jouw plan. Je wekt hiermee een behoefte op voor jouw voorstel.
- Waarom werkt mijn plan? Leg uit hoe jouw plan dit probleem oplost. Wat verandert er? Hoe gaat dat in zijn werk? Pas als mensen zich goed kunnen voorstellen hoe het in de praktijk werkt, ben je klaar met deze vraag te beantwoorden.
- Waarom is mijn plan wenselijk? Geef aan waarom mensen dit plan moeten willen. Mag het eigenlijk wel? En zijn de voordelen wel groter dan de nadelen? Waarom gaat een voor de hand liggend nadeel niet op?
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Vorige week gaf Steve Jobs een presentatie om de iPad 2 te lanceren. Natuurlijk werd de presentatie – en het product! – weer goed ontvangen. Maar toch was het niet zijn beste speech. Dat was namelijk toen hij in 2005 de afstuderende studenten van Stanford University op inspirerende manier 
Mensen in de zaal vragen me wel eens of ik zenuwachtig ben voor een lezing of presentatie. Mijn antwoord is altijd hetzelfde: “Nee, volstrekt niet.” Maar voel ik dan geen spanning? Natuurlijk wel — het zou slecht zijn als dat niet zo is.
Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat John F. Kennedy zijn inauguratierede uitsprak. Het is de speech waarin hij zei: “Ask not what your country can do for you — ask what you can do for your country.” Volgens 
Gisteren liet ik zien in een analyse die later zelfs op GeenStijl verscheen, hoe de kersverse leider van GroenLinks Jolande Sap 
Wanneer je merkt dat er heftige emoties zijn bij een agendapunt, geef dan de deelnemers die het meest geëmotioneerd zijn als eerste het woord. Zo kunnen zij goed van zich afpraten wat hun dwars zit. Als de anderen in de vergadering – en zeker de voorzitter – vervolgens actief luisteren, zullen de emoties snel bedaren.
Wanneer je iets wilt hebben in een onderhandeling dat de ander niet wil geven, probeer het dan niet in een keer te grijpen maar beetje bij beetje. Dit heet de salami-techniek. Veel mensen willen te veel afpakken in één klap. Dat werkt vaak helemaal niet.
Conflicten komen nou eenmaal voor. Ze zijn normaal. Als je er goed mee omgaat, is conflict zelfs een goede manier om een meningsverschil te beslechten.
