Stel, het is een gewone dag op kantoor en een journalist belt om je te vragen wat je van een bepaalde ontwikkeling in de markt vindt. Of je bent raadslid in een grote gemeente en komt nét uit de raadsvergadering waar jouw motie het nét niet heeft gehaald.
Deze overtuigtip verscheen eerder hier.
Deze week werd tafelheer Prem Radhakishun weggestuurd als tafelheer bij De Wereld Draait Door. Aanleiding was natuurlijk de beschuldiging aan het adres van Jean Pierre Geelen dat ’hij het met kleine kinderen zou doen’. Een smaakvolle manier van discussieren is natuurlijk anders, maar toch valt er op de handelswijze van De Wereld Draait Door genoeg aan te merken. Een verdediging voor Prem Radhakishun.
Amusante bespiegelingen over vertrouwen in de rechtspraak afgelopen weekend in Buitenhof. Daags nadat bleek dat het proces Geert Wilders weer opnieuw moet beginnen vanwege succesvolle wraking van de rechters, besloot president van de Hoge Raad Geert Corstens nog maar eens om kritiek te leveren op Wilders’ aanhoudende kritiek op rechtspraak ik Nederland. Het moet maar eens afgelopen zijn met het ondermijnen van het vertrouwen in rechtspraak zonder steekhoudend bewijs. Wilders heeft immers een speciale verantwoordelijkheid als parlementariër om bij te dragen aan de stabiliteit van de rechtstaat. Daarbij past geen aanhoudende kritiek op rechters en hun politieke voorkeur. Maar zo geformuleerd wist Corstens één ding eigenlijk al zeker: die boodschap is aan dovemansoren gericht.
Een belangrijk optreden voor president Obama gisteren: een televisie-conversatie met studenten, werkenden, zakenmensen en gepensioneerden bij de Amerikaanse zender CNBC. Obama ligt in de VS flink onder vuur door de Republikeinse Tea Party beweging. Maar ook veel (voormalig) supporters van Obama verwachten snel meer van hun president. Volgens de New York Times had de uitzending soms zelfs het karakter van een therapiesessie voor gedesillusioneerde Obama-supporters. Niettemin zette Obama een simpele maar slimme aanval op de Tea Party beweging in:
Meest recente hoogtepunt van smaakvolle tafeldiscussie op de Nederlandse televisie moet natuurlijk wel zijn: Pieter Storms versus Jort Kelder over het prangende thema ‘niveau van de Nederlandse journalistiek’. Een prachtig affiche. Zoveel interessants over te melden. Intelligente bespiegelingen bij te geven. Goede gasten voor te bedenken. Matthijs van Nieuwkerk had de slotdiscussie aan tafel al meerdere malen fijntjes onder de aandacht gebracht. De introductie klonk zo mooi. Pieter Storms die bezig is om ‘een essay te schrijven’. Een oude rot uit het vak, door het verstrijken van de jaren ongetwijfeld scherp in zijn observatie en mild in zijn oordeel. Versus Jort Kelder. Exponent van een ander soort journalistiek waar Kelder zelf nota bene geen geheim van maakt. Dit alles onder leiding natuurlijk van Matthijs van Nieuwkerk. Die ontzettend aardige man met duizend vrienden die zich niet snel verlaagt tot het niveau van ruziemaken.
Soms kom je het wel eens tegen in een zorgvuldig opgebouwd, genuanceerd betoog: één opmerking, één zinsnede die hele volksstammen in woede kan laten ontsteken. Bijvoorbeeld omdat de inhoud ervan beledigend is voor een aangesproken doelgroep, of omdat de gemaakte claim zo ver bezijden de waarheid is dat ze schreeuwt om een reactie. Met andere woorden: soms vliegt een ogenschijnlijk redelijk en goed doordacht betoog ergens gigantisch uit de bocht. De vraag die dan gesteld moet worden: is dat handig?
Het dondert en het bliksemt binnen de PVV. Het kan niet anders of Hero Brinkman en Geert Wilders moeten knallende ruzie hebben. Waarom? Vanwege het opmerkelijke optreden van Hero Brinkman gisteren bij Pauw & Witteman. Een pleidooi voor democratisering van de PVV dat niet met Grote Leider Geert is afgestemd? Dit is muiterij, daar lijkt vriend en vijand het over eens te zijn. Toch is muiter Hero Brinkman wel een heel beschaafde muiter. Het is opvallend hoe onvolwassen media reageren op een volwassen optreden van een ‘dissident’ en zijn ‘Grote Leider’.
In mijn vorige blog legde ik het begrip WATTage uit; het vermogen en de bereidheid van een publiek om na te denken. Ik legde uit dat de inschatting van WATTage bepalend is voor de overtuigmiddelen die men inzet om datzelfde publiek te overtuigen. Schat men de WATTage hoog in, dan kan men de Centrale Overtuigroute nemen. Men gunt zichzelf dan meer tijd en ruimte om te overtuigen met behulp van argumenten. Wie de WATTage van een publiek laag inschat, ziet zichzelf genoodzaakt om de Perifere Overtuigroute te nemen. Simpel gesteld: het gebruik van (complexere) argumenten wordt dan bij voorbaat zinloos geacht, en in plaats daarvan probeert men het publiek alleen nog te overtuigen door middel van overige overtuigmiddelen. Daarbij poneerde ik de stelling dat de WATTage van burgers (in verschillende rollen, als consument, kiezer, student, jongere enzovoort) vaak te laag wordt ingeschat. Als casus diende toen het programma Lijst 0 van BNN. Ik vergat echter uit te leggen waarom het zo belangrijk is om de WATTage van een publiek niet te overschatten – maar zeker niet te onderschatten.
Het moet de (weinige) kijkers van het BNN-programma Lijst 0 zijn opgevallen: het excessieve gebruik van speelgoed en attributen. De aspirant-lijsttrekkers zijn enorm creatief geweest in het vinden van de juiste audio-visuele ondersteuning voor hun presentaties. Een kleine opsomming: toeters, speelgoedpistolen, een hemd (gedragen door een meisje die zegt ‘wij jongeren staan in Nederland in ons hemd’), kleurplaten van bussen en treinen (ter ondersteuning van een bespreking van de verkeersproblematiek in Nederland, en oplossingen hiervoor) en niet te vergeten: een rode clownneus. Bij BNN vond men het allemaal prachtig, maar niettemin vielen de kijkcijfers tegen. Ook op internet verschenen kritische besprekingen. Zo noemde het gerenommeerde weblog GeenStijl de uitzending een ‘brutale beleding voor iedereen onder de 26 jaar met een beetje verstand in z’n kop.’ Waarom doen jongeren van mijn leeftijd zo ontzettend creatief en uitbundig om in de smaak te vallen bij de jury en een potentieel kiezerspubliek thuis? En welk effect heeft het? Lees verder »
Een eenmalige actie was het, en een eenmalige actie blijft het: de glossy Gerda krijgt geen vervolg. Maar de verantwoordelijke communicatieprofessionals op het ministerie van LNV moeten zich schamen. En wel vanwege het negeren van een grote hoeveelheid onderzoek naar de effecten van popularisering van politieke communicatie: het werkt niet, of averechts. Hoe is het idee voor Gerda überhaupt bedacht?
Onze experts worden regelmatig
gevraagd bij radio en televisie
Hoe debatteerden de lijsttrekkers
bij de Algemene Beschouwingen?
Lees nu het overtuigboek op basis
van onze succesreeks in nrc.next
Debatrix-oprichter geprezen bij
Europa's beste ondernemers
