Wat doe je vlak voor een optreden?
Niets. Helemaal niets. Probeer tot jezelf te komen.
Wat betekent dat in de praktijk? Scherm jezelf af van anderen vlak voordat je het podium opgaat. Heb je een assistent, adviseur of collega bij je? Maak afspraken met hen over het moment waarop ze niet meer tegen je mogen praten, of wanneer je gewoon niet meer luistert naar wat ze zeggen.
Hoe spreek jij je naam uit?
Je weet hoe je heet. Je gebruikt je naam elke dag — onder e-mails, als je de telefoon oppakt en als je jezelf voorstelt. Zo krijg je al snel iets wat in de marketing ‘winkelblindheid’ wordt genoemd: je ziet en hoort je eigen naam zó vaak, dat je volstrekt niet meer oplet hoe je deze uitspreekt. Je articuleert achteloos en gaat slordig om met nota bene je eigen naam.
Argumenten bedenken? Houd het simpel!
Tijdens trainingen overval ik mijn deelnemers graag met een simpele vraag. Na het noemen van een stelling of een standpunt, vraag ik aan een willekeurige deelnemer: ‘Kun je me hiervoor – in één zin – één argument geven?’
Het komt regelmatig voor dat deelnemers heel lang nadenken. Soms kijken ze eerst verschrikt in het rond, alsof ze willen zeggen: ‘Moet je echt mij hebben?’ Dikwijls geven deelnemers een veel langer antwoord dan waar ik naar vroeg. Soms geven deelnemers aan het volstrekt oneens te zijn met het standpunt die ik hen vraag in te nemen. En ook gebeurt het vaak dat een andere deelnemer direct kritiek levert op het gegeven antwoord.
Wat is de beste spreekstijl bij een commercieel gesprek?
Wetenschappers van de Universiteit van Michigan publiceerden deze week een onderzoek naar het effect van spreekstijl bij commerciële gesprekken. Wat waren hun belangrijkste conclusies?
Wat doe je als de krant belt?
Stel, het is een gewone dag op kantoor en een journalist belt om je te vragen wat je van een bepaalde ontwikkeling in de markt vindt. Of je bent raadslid in een grote gemeente en komt nét uit de raadsvergadering waar jouw motie het nét niet heeft gehaald.
Durf te vragen wat jouw doelgroep echt belangrijk vindt
Assumption is the mother of all fuck-ups.
We gaan er vaak vanuit dat we wel ongeveer weten wat anderen belangrijk vinden. En verrassend vaak zitten we er ongelofelijk naast, met grote gevolgen. De remedie is heel simpel en toch laten veel mensen het te vaak achterwege: durf te vragen wat jouw doelgroep echt belangrijk vindt!
Hoe maak je iets abstracts als straling concreet? Met bananen!
Weinig mensen kunnen zich iets voorstellen bij radioactieve straling. Wat betekent het nu eigenlijk als een atoomgeleerde stelt dat mensen in de omgeving van Fukushima blootstaan aan 45 microsievert per dag?
Vorige week at wetenschapsjournalist Simon Rozendaal een ‘radioactieve banaan’ om te illustreren dat radioactiviteit niet schadelijk is. Wat hij er niet bij vertelde, is dat elke banaan radioactief is. Net als overigens alles op aarde. Heel veel wijzer werd de kijker niet.
Zorg dat je voldoet aan je bewijslast
Wanneer je in een vergadering, pitch of presentatie een plan presenteert, is het van belang om je te realiseren dat er een bepaalde bewijslast is waar je altijd aan moet voldoen. Veel mensen zijn niet happig op verandering. Het kost tijd, moeite en energie, redeneren ze, en levert vaak toch niks op. Ze zitten met bepaalde bezwaren in hun hoofd die ze vaak zelfs niet eens letterlijk zullen benoemen. Maar ze zullen sceptisch zijn over je plan zolang je ze niet beantwoordt.
Je doet er goed aan om bij elk voorstel dat je presenteert, antwoord te geven op de volgende drie vragen:
- Wat is de noodzaak van mijn plan? Kaart direct een probleem aan in de huidige situatie. Dit moet uiteraard een probleem zijn dat je publiek erkent en dat wordt opgelost door jouw plan. Je wekt hiermee een behoefte op voor jouw voorstel.
- Waarom werkt mijn plan? Leg uit hoe jouw plan dit probleem oplost. Wat verandert er? Hoe gaat dat in zijn werk? Pas als mensen zich goed kunnen voorstellen hoe het in de praktijk werkt, ben je klaar met deze vraag te beantwoorden.
- Waarom is mijn plan wenselijk? Geef aan waarom mensen dit plan moeten willen. Mag het eigenlijk wel? En zijn de voordelen wel groter dan de nadelen? Waarom gaat een voor de hand liggend nadeel niet op?
Hoe voorkom je uitglijders bij een belangrijke toespraak?
Met vier eenvoudige stappen kun je erg veel uitglijders voorkomen. Je vindt de stappen onderaan deze tip. Eerst neem ik je graag mee naar afgelopen zaterdag, toen Elco Brinkman het voorjaarscongres van het CDA toesprak. Want hij had het stappenplan duidelijk overgeslagen…
Hoe Brinkman verwarring en rumoer veroorzaakte
Feitelijk ging het al mis bij de allereerste woorden die Brinkman uitsprak:
“Als we met de hélicoptère die nu loos op het strand van Libië staat hier boven ons land een kijkje zouden kunnen nemen, dan zouden we zien dat het weer lente wordt. Dat heb ik tijdens de laatst gehouden verkiezingen waarin ik onze partij weer mocht dienen, beloofd. (stilte) Het is echt waar.”
Vragen moeten kort en krachtig (en dat is makkelijker dan het lijkt)
Vorige week trakteerde PVV-kamerlid Lilian Helder ons op een onnavolgbaar mini-college statistiek. Op filmpjessite Dumpert (‘PVV miep snapt statistiek niet’) is te zien hoe ze door haar collega-Kamerleden vervolgens wordt aangevallen. Op internet heeft haar optreden tot de nodige hilariteit geleid. Goed legt Helder haar standpunt dan ook niet uit. Maar wie de moeite neemt om het hele fragment te bekijken (zo’n 4 minuut 30), verbaast zich wellicht nog het meest over het feit dat deze mevrouw Helder nog niet eens heel erg hard door het ijs zakt. Het is één ding om achteraf met ongeloof en ontgoocheling grappen te maken over onnavolgbare logica in een debat, maar het is pas echt knap om onnavolgbare logica in een debat bloot te leggen. Een goede manier om dit te doen is het stellen van korte, simpele vragen. Maar daar slaagde de andere Kamerleden volstrekt niet in.
